manyakmısın oğlum sen
cin mi çarptı seni
bambaşka bi şehir
bambaşka hayatlar
ve alışamadığın kalabalıkta
suratına söylenemeyen kağıda dökülenler
manyakmısın oğlum sen cinmi çarptı seni

gerçektende çarpılmıştım
ilk geldiğimde bu şehre
önce rüzgarına alışamadım
sonra
kuru soğuğuna
karı az yağar
alışkanlıklarımın dışında dışında
kar değince aklıma
memleket geliyor
kar yağışı altına annemin sabah kalkıp ineklere
saman verdiği günler geliyor aklıma
ve küçük köpeğim coni geliyor karın içinden koşa koşa sabah kahvaltısını yapmak için un çorbasınıda sever yani hee
lahana ya da bayılırdı kerate
canavar gibiydi
maşallah
hiç ayrılmazdı yanımızdan
mahallenin en tatlı köpeğiydi
mahallede fazla köpekte yoktu hani yani Bilal emminin
cüneyt diye köpeği vardı o da ölünce benim coni büyümeye başlamıştı
ama gelip geçen hasta olmuştu köpeğime
bende bayılırdım
yeni yaptırdığımız evin üstünden düşmüştüm
kolarım incilmiş bizim ümit inat
inatki ne inat sırtına alacaksın diyor beni başkada bi şey demiyor
aldım zorla
coni arkamızda biz önde
sonra coniyi yaz yaklaşınca isteyenler çok oldu
koyunların başına
gidecekti artık
ona karşılık babam bi kuzu almıştı
ümiti zorla sırtına bindirirdim
güzel günlerdi
çocukluktaki
günler
saflık tazelik
sımsıcak hava sıcak sandığım insanlar
toz pembe dünya
çocukluk hayalleri
hiç biri yok
artık
rüyalarımdakide yok
sadece ben kaldım gerçekle yüzyüze

Ersin Çetin
anahtar kelimeler:şiirler,anlılarım hatıralar,kişiye özel,